Ουσιαστικά Α΄ κλίσης Αρχαία ελληνικά Α Γυμνασίου (θεωρία- ασκήσεις)

                               Ουσιαστικά Α΄ κλίσης   (θεωρία- ασκήσεις)

Τα ουσιαστικά α΄κλίσης είναι:  αρ­σε­νι­κά  σε -ας και -ης

 και θη­λυ­κά σε -α και -η.

  Δεν πε­ρι­λαμ­βά­νουν ου­δέ­τε­ρα.

Οι καταλήξεις:

Αρσενικά/ Ενικός	Θηλυκά/Ενικός
-ας         -ης                     -ου            -ου                      -ᾳ           -ῃ                          -αν         -ην                       -α            -η/-α	-α           -η                -ας/-ης  -ης                -ᾳ/-ῃ     -ῃ                -αν         -ην                -α           -η
Πληθυντικός
-αι -ῶν -αις -ας -αι

Αρχαία Α Γυμν Ενεστώτας και Μέλλοντας Ενεργητικής φωνής (θεωρία-ασκήσεις)

 Ενεστώτας και Μέλλοντας Ενεργητικής φωνής

βαρύτονων ρημάτων(θεωρία-ασκήσεις)

Βαρύτονα ονομάζονται τα ρήματα που δεν τονίζονται στη λήγουσα.

Η οριστική έγκλιση φανερώνει κάτι βέβαιο, πραγματικό.

Ο ρηματικός τύπος χωρίζεται σε θέμα ( λύ-)

Και κατάληξη  (_ω)

Το τελευταίο γράμμα του θέματος ονομάζεται χαρακτήρας.

Χρόνοι: Ενεστώτας- Μέλλοντας

οριστική ενεστώτα	οριστική μέλλοντα
λύ-ω λύ-εις λύ-ει λύ-ομεν λύ-ετε λύ-ουσι(ν)	λύ-σ-ω λύ-σ-εις λύ-σ-ει λύ-σ-ομεν λύ-σ-ετε λύ-σ-ουσι(ν)

Φωνηεντόληκτα

Ουσιαστικά β΄ κλίσης - Κανόνες τονισμού Αρχαία Α Γυμνασίου (Θεωρία –Ασκήσεις)

Ουσιαστικά Β Κλίσης  (Θεωρία –Ασκήσεις)

Δες και αυτό:

                                     Άρθρα- Ουσιαστικά β κλίσης . Νέα προγράμματα σπουδών.

https://filologosab.blogspot.com/2022/10/blog-post_31.html

 Η  β κλίση  έχει

 αρσενικά και θηλυκά που λήγουν σε -ος

  και ουδέτερα που λήγουν σε -ον.

Οι καταλήξεις τους είναι: 

 

	αρσενικό και θηλυκό		ουδέτερο
	ενικός	πληθυντικός	ενικός	πληθυντικός
Ονομαστική	-ος	-οι	-ον	-α
Γενική	-ου	-ων	-ου	-ων
Δοτική	-ῳ	-οις	-ῳ	-οις
Αιτιατική	-ον	-ους	-ον	-α
Κλητική	-ε	-οι	-ον	-α

Κλίση ουσιαστικών

Αρσενικά και Θηλυκά

  

Ενικός αριθμός
ον.	ὁ	ἄνθρωπ-ος	ἀγρὸς	ἡ	νῆσος	ὁδὸς
γεν.	τοῦ	ἀνθρώπ-ου	ἀγροῦ	τῆς	νήσου	ὁδοῦ
δοτ.	τῷ	ἀνθρώπ-ῳ	ἀγρῷ	τῇ	νήσῳ	ὁδῷ
αιτ.	τὸν	ἄνθρωπ-ον	ἀγρὸν	τὴν	νῆσον	ὁδὸν
κλ.	(ὦ)	ἄνθρωπ-ε	ἀγρὲ	(ὦ)	νῆσε	ὁδὲ
Πληθυντικός αριθμός
ον.	οἱ	ἄνθρωπ-οι	ἀγροὶ	αἱ	νῆσοι	ὁδοὶ
γεν.	τῶν	ἀνθρώπ-ων	ἀγρῶν	τῶν	νήσων	ὁδῶν
δοτ.	τοῖς	ἀνθρώπ-οις	ἀγροῖς	ταῖς	νήσοις	ὁδοῖς
αιτ.	τοὺς	ἀνθρώπ-ους	ἀγροὺς	τὰς	νήσους	ὁδοὺς
κλ.	(ὦ)	ἄνθρωπ-οι	ἀγροὶ	(ὦ)	νῆσοι	ὁδοὶ

Παραθετικά επιθέτων -επιρρημάτων (θεωρία -ασκήσεις) Αρχαία ελληνικά

Παραθετικά επιθέτων

 Οι βαθμοί των επιθέτων είναι τρεις:

1) Όταν το επίθετο φανερώνει απλώς μια ιδιότητα ή ποιότητα χωρίς σύγκριση προς άλλο, λέγεται επίθετο θετικού βαθμού ή απλώς θετικό: ὁ δίκαιος ἀνήρ.

2) Όταν το επίθετο φανερώνει ότι ένα ον έχει μια ιδιότητα ή ποιότητα σε βαθμό ανώτερο συγκριτικά προς ένα άλλο λέγεται επίθετο συγκριτικού βαθμού, ή απλώς συγκριτικό: Οὗτός ἐστι δικαιότερος ἐκείνου .

3) Όταν το επίθετο φανερώνει ότι ένα ον έχει μια ιδιότητα ή ποιότητα σε πολύ μεγάλο βαθμό ανώτερο από όλα τα άλλα του ίδιου είδους, λέγεται επίθετο υπερθετικού βαθμού ή απλώς υπερθετικό·

Τα παραθετικά των επιθέτων στην αρχαία ελληνική, όπως και στη νέα, σχηματίζονται κανονικά από το θετικό, αφού στο θέμα (του αρσεν. γένους) προστεθούν ορισμένες καταλήξεις που λέγονται παραθετικές καταλήξεις.

 Οι πιο συνηθισμένες παραθετικές καταλήξεις είναι:

για το συγκριτικό: -τερος, -τέρα, -τερον·

για το υπερθετικό: -τατος, -τάτη, -τατον.